Marc, onze nieuwe kampioen
Laten we eerst even teruggaan in de tijd. . . We zeggen en schrijven 26 september 2010. Die dag stippelde Janus, clubkampioen-2009, samen met Bart het parcours voor de tijdrit-2010 uit.
Jos Bruynseels benaderde het door hem gekozen gemiddelde het kortst en mocht zich zo het kampioenenkroontje voor 1 jaar toe-eigenen. Cel Heremans klokte de slechtste tijd (lees: het verst van het gekozen gemiddelde) en werd laatste in de uitslag. Zij waren dus verplicht om de tijdrit 2011 in rechte banen te leiden.
Enkele weken geleden sloeg het noodlot bij Cel echter toe. In het centrum van Booischot werd hij door een verstrooide chauffeur op het fietspad ondersteboven gereden. Enkele gebroken ribben, een gekneusde duim en een verstuikte pols waren zijn deel. Tijdens zijn revalidatie maakte hij van de nood een deugd en sprong zodra mogelijk op zijn mountainbike om een tijdrit-parcours uit te tekenen. Een geluk voor de andere Pallietertrappers dat hij nog met haken-en-ogen aan mekaar hing. Het traject uitgestippeld door een gezonde Cel ging gegarandeerd richting Hageland. De diverse Hagelandse heuveltjes mochten en zouden dan zeer zeker niet ontbreken.
Via het knooppuntennetwerk zetten Jos en Cel het parcours uit. Geen stempels op de weg, geen plakkaatjes aan bomen, paaltjes en/of verkeersborden. Niks daarvan. Gewoon een lijst met nummers. . . Aandachtig lezen en volgen onderweg was de boodschap. Jos en Cel waren verantwoordelijk voor de officiele startlijst en het uitrekenen en meedelen van de uitslag.
In de loop van de laatste week, kwam Cel met een spijtig nieuws naar boven. Buiten zijn weten (wil??) om, boekte vrouwlief Maria en clublid Gerard een weekend in Nederland. Hij kon dus onmogelijk aanwezig zijn. Goe gespeeld! ! ! Het bestuur nam zijn taak dan maar waar.
Het weer die zondagmorgen was ronduit stralend. Het weer mocht en zou geen spelbreker mogen zijn.
De sterke elite-renners die in Kopenhagen voor hun wereldtitel zouden strijden, hoopten op regen en wind, maar kregen eveneens een stralende zon aan de hemel.
Tom was de eerste die -nerveus heen en weer schuivend- in het clublokaal zat te wachten. Het was dan amper 07.30 hr. Het vroegste vertrek was gepland voor 8 hr. De andere kandidaat-kampioenen arriveerden druppelsgewijs. De één al enthousiaster als de andere. Het was dan al duidelijk: enkelen gingen ervoor. De kampioentitel moest en zou voor hen zijn. Als dan maar goed kwam?
Rond de klok van 8-en gaf Jos de laatste instructies aan de deelnemers: let op aan nummer X moet je onmiddelijk rechtsaf; aan nummer Y is het schuin rechts en NIET onmiddelijk rechtsaf. Iedereen knikte met volle overtuiging. Enkelen fronsten de wenkbrauwen als wilden ze zeggen: “Waar zijn nummers X en Y dan wel te vinden?”
Toen bleek echter dat Tom al met de noorderzon verdwenen (lees: vertrokken) was. Zonder tijdopname, zonder bijkomende uitleg ivm het parcours. Niemand wist welke richting hij dan wel uit was. Als eerste jaars-lid betaalt hij duidelijk leergeld.
De anderen vertrokken met een tussenpauze van 1 minuut, dan afzonderlijk, dan met tweeen (met verschillende gekozen gemiddeldes). Nu was het voor de officials afwachten, bang afwachten of iedereen het parcours ging volgen.
Inmiddels konden wij via Eurosport op TV de start en de eerste kilometers van de marathon van Berlijn meemaken. Hevig discussieren over het grote aantal deelnemers aan deze loopwedstrijd, werden we opgeschrikt door een eerste Pallietertrapper die zijn tijdrit er had opzitten. Geheel onverwacht en veel te vroeg volgens het voorziene schema voor de 63 km, stond hij puffend, hijgend, zwetend, half wiegend in het clublokaal. Gino klokte een tijd van 1 hr en ruim 56 min, oftewel een gemiddelde van bijna 32,5 km/Hr. Veel te snel.
Een tijd later volgden de andere deelnemers met onregelmatige tussenpauzen. Het overlopen van het parcours kon beginnen. En zoals ieder jaar –en we bogen op een ervaring van nu 25 jaar- waren er nu ook weer enkelen die verbaasd opkeken als hun confraters het hadden over enkele specifieke stukken uit het parcours. Zo was er nu een passage in een bos te Begijnendijk. Enkele gebaarden van ‘krommen aas’ toen dat stuk over de lippen ging. Zij wisten in de verste verte niet waar dat dan wel kon geweest zijn. Vanaf toen was het duidelijk dat het nu ook weer onmogelijk te achterhalen was wie de juiste weg volgde en wie niet. Zoals ook al altijd, kon dit geen beletsel zijn om de uitslag op te maken.
Rond 11.25 hr viel de laatste vertrekker, moe maar voldaan, binnen. Althans dat dachten we toch, want van de eerste vertrekker van de dag (Tom) nog altijd geen spoor. “Ja, ja, natuurlijk dat hij er niet is. Hij passeerde praktisch voorbij zijn deur te Koningshooikt en hij zal dan wel rustig thuis zitten.” Enkelen zagen dat zijn auto nog steeds op de parking stond en hielden angstvallig de wacht buiten. Er zou hem toch niks overkomen zijn zeker?
Groot was de opluchting toen hij om 11.53 hr met een brede zwaai de deur openduwde, vlug een pintje bestelde, en dan nog een pintje bestelde, en vervolgens zijn zweet van zijn voorhoofd veegde. Uit de omschrijving van het parcours dat hij volgde, viel op te maken dat hij duidelijk op plaatsen was waar niemand van de andere deelnemers passeerde.
Omtrent het volgen van het juiste traject, toch enkele anecdotes die ik de lezer niet wil onthouden: de eerste vertrekker van de dag vertrouwde mij toe dat hij onderweg niet minder dan 7 man inhaalde, zonder dat er iemand hem voorbij stak; een andere pallietertrapper slaagde erin maar liefst 11 keer van het parcours af te dwalen; een andere deelnemer volgde steeds zijn voorganger en verloor de opeenvolgende nummering van het knooppuntennetwerk uit het oog, toen hij er dan alleen voor stond, wist hij hoegenaamd niet meer aan welke nummer hij zat,.... Pallietertrappers ten voeten uit??
Ah ja, er was natuurlijk ook een uitslag met een nieuwe kampioen en een nieuwe laatste in de uitslag. Zij zijn de parcours-bouwers 2012.
Met amper 4” te snel gereden, won Marc Peeters niet alleen de tijdrit maar omdat hij dit seizoen aan minstens 25 ritten deelnam (27 tot op heden), is hij tevens de kampioen 2011. Proficiat Marc!!!
Amper 3 jaar na zijn laatste titel (2008) kroont hij zich ten 2de male tot onze kampioen. Toen al vertelden we dat hij uit het goede en trouwe Pallietertrappers-hout gesneden is. Sinds zijn aansluiting bij de club in 2005 mist hij amper een rit of een activiteit. Marc is dan ook wat men noemt een ‘trouw’ lid. Maar nog meer dan zijn aanwezigheden wordt hij algemeen geeerd en geroemd omwille van zijn positieve ingesteldheid. Rustig en minzaam als hij is, hoedt hij zich voor grootpraterij. Hij is tevens een vaste deelnemer aan de buitenlandse ritten. Zo was hij één van de sterke koptrekkers onderweg naar Venetie, Boedapest en Firenze en tekende hij present in Noyon-Picardie, Auxerre-Bourgondie en Soest-Duitsland. Zit hij gewoonlijk veilig in de staart van de groep, dan wordt zijn wagon een locomotief als de weg bergop gaat, als er tegen de wind moet gestreden worden of bij regen.
Zijn Colnago-fiets neemt dan ook een voorname plaats in zijn leven in.
Als geheel onthouder (althans zolang we hem zien) zullen de diverse recepties en andere activiteiten zoals openen van tentoonstellingen, lintjes doorknippen, ed niet aan zijn vormpeil knagen. Het is dus zeker dat hij er in 2012 weer gaat staan.
Marc, je bent een waardige kampioen, iemand die de bewondering van ieder lid meedraagt. We hopen dat je met fierheid het tricot van clubkampioen zal dragen. Wij wensen je nog veel succes de volgende jaren.
