Alle ritverslagen zijn te lezen onder de rubriek "Buitenlandse Trips - Wenen 2025". Hierbij alvast een persoonlijk verslag van een pallietertrapper:

Wenen, laten we nog een hoofdstukje toevoegen aan deze  geweldige reis door ons wielerbestaan. 

We wilden meer dan 1000 kilometer fietsen, doorheen een gebied  waar we nog niet gefietst hadden, en zo kwam Wenen in het vizier  voor onze buitenlandse bestemming. De route loopt grotendeels van  west naar oost en beslaat verschillende landen, waaronder België,  Nederland, Duitsland, Tsjechië, en Oostenrijk. 

In de vroege ochtend van 19 juli starten we de openingsetappe. Met goeie benen en een flinke dosis grinta, twee grote bidons, een paar  reservebandjes in de zak en een perfecte weersverwachting in het  vooruitzicht. Geen gepiep, geknerp en gekraak de kettingen zijn  voorzien van wax of olie. Geen gejaag en vanaf kilometer 1  voorzichtig omgaan met de energievoorraad. De eerste stop na 70 km op de parking van de brandweerkazerne te Budel voelde vreemd, we zijn nog zo dicht bij huis dat het niet voelt alsof we op reis zijn. We  fietsen het Nederlandse Noord-Brabant in en steken bij Venlo de  Duitse grens over. In Wesel (1ste overnachting) na 177km zijn we van  huis, maar nog ver verwijderd van Wenen. Na het diner voor het  slapen gaan stellen we de wekker in voor een vroege start om 7uur ’s  ochtends. Je wordt dan wakker op een nieuwe plek en dat is altijd

een beetje desoriënterend. Na het ontbijt met verse ‘brötchen’ en  espresso werd iedere dag een plaatselijke fotograaf ingehuurd om de  pallietertrappers op de plaat te zetten met het hotel op de  achtergrond. 

Op dag 3 werden we getrakteerd op een klim en afdaling over een  geitenpad. Niet iedereen vond dit even prettig, maar het zorgde wel  voor een onvergetelijke ervaring. Naarmate we Bad Sooden-Allendorf  (3de overnachting) naderde kwamen we in een gebied dat bekend  staat voor zijn charmante vakwerkhuizen. De laatste 35km werden in  de gietende regen gefietst. Het water stroomde over het wegdek,  plassen veranderde in kleine rivieren. Alsof dat nog niet genoeg was,  wachtte ons op het einde nog een stevige klim. Doorweekt, met  water in onze schoenen, kwamen we uiteindelijk aan bij het hotel.  Iedereen haastte zich meteen naar de douches, nat tot op het bot,  maar voldaan. Ondertussen werden je vuile fietstenues gewassen  later weer netjes afgeleverd. Het kan niet beter. 

De volgende ochtend geniet ik weer tot in mijn tenen en doe ik mijn  uiterste best om alle ansichtkaartuitzichten op mijn netvlies te  branden zodat ze nooit verloren gaan. Fietsen staat voor mij gelijk  aan ontdekken. Laat mij los in een onbekend stuk natuur met wat  heuvels en je krijgt de grijns niet meer van mijn gezicht. Die dag heb  ik wel dorst. Na een uurtje drink ik het restje net niet lauwe isotone  dorstlesser op. Even later spreek ik de EHBO-kit in de volgwagen aan,  een blikje van de wetenschappelijk bewezen meest effectieve  sportdrank aller tijden bij acute inzinkingen: een ijskoude,  authentieke Coca-Cola. Dus niet het suikervrije alternatief. Ik giet de  inhoud van het blikje er bijna helemaal in. Het zweten neemt een  aanvang, ik lijk een dolgedraaide bevochtigingsmachine. Maar de  spiercellen zuigen zich dankbaar vol met de edelste fietsbenzine. Na  650 kilometer trappen zit Duitsland erop, hallo Tsjechië! De euro’s zijn  ingewisseld voor kronen, en de bordjes spreken ineens een heel  andere taal. Ook het landschap krijgt meteen een ander karakter.

De 6de fietsdag werd aangekruist als de koninginnenrit van Bad Neualbenreuth naar Strakonice. En ja hoor, de titel was terecht. Onderweg op onze tocht werden we vergezeld van twee jonge  talentvolle Tsjechische wielertalenten. 

Nog zwaar onder de indruk van de pittige route, worden we warm  onthaald in Hotel Koflik. De benen branden nog na, maar het gevoel  van trots overheerst. Wat een dag! Bij aankomst, snel de Tour de  France aanzetten op tv. Fijn ze hebben op mij gewacht, want na een  kwartier demarreert Vingegaard en rijdt hij Pogacar al snel uit het  wiel. De Tsjechische knoedels bij het avond eten waren zo  traditioneel, dat sommige magen weigeren mee te doen. Die koolhydraten zullen we als fietser hard nodig hebben, want het is  verre van vlak. Met wat wijntjes op is het extra hard werken om de  heuvels weer op te komen. Wat ze hier heuvels noemen, noem ik als kempenaar gewoon bergen. 

Met prima fietsweer fietsen we door Zuid-Bohemen een pittoreske  regio in het zuiden van Tsjechië met uitgestrekte bossen, glooiende  heuvels en kristalheldere meren. We bereiken Neder-Oostenrijk, er  moet nog stevig geklommen worden tot aan de voorlaatste  

overnachtingplaats in Zwettl. Vanuit mijn bed zie ik bij het ontwaken  donkere wolken opkomen boven de horizon van “PRIVATBRAUEREI ZWETTL”. Het ontbijtbuffet is geopend, waar we gretig gebruik van  maken. Nog een keer trekken we onze strakke fietspakjes aan en gaan  we de weg op. Deze rit is anders. Niet omdat de benen zwaarder zijn,  maar omdat we weten dat dit de laatste fietsdag is. Een grijze lucht,  maar nog droog bij vertrek. Het duurde niet lang voor de eerste  druppels vielen. Het werd duidelijk dat het niet zou overwaaien. De  regen viel vastberaden uit de lucht, mijn schoenen begonnen te  zuigen als natte sponzen bij elke trap. Nog een pittige afdaling in nat  weer.. da’s andere koek. Gladde bochten, natte remmen, slecht zicht,  daar moest je echt scherp blijven. Na 70km werd het droog en kon je  opdrogen. Zelfs genieten van het landschap zonder constant te turen 

door een regenbril. De laatste 35km van onze fietsreis volgen de  vlakke Donauradweg. In Wenen volgen we het blauwe fietspad goed  zichtbaar gemarkeerd, met voldoende stoplichten en  oversteekplaatsen speciaal voor fietsers. Bij aankomst aan de  finishboog in Wenen laat ik me in de bar van Hotel ANANAS onderuit  zakken met een heerlijk voldaan gevoel. 

Opbrengst van de fietsweek:  

afstand 1198km, hoogteverschil 9761m, gem. snelheid 23.8km.  Doordat de route vaak over een dubbel fietspad voerde, was het wel  een zaak om je maatjes tijdig te waarschuwen. Het werd een  afwisselende fietsroute door veelal rustige, niet-toeristische  gebieden met grotendeels prima fietsweer en eenvoudige maar  goede logies. Wenen is een toeristisch drukke stad heeft een  verbazingwekkende collecte mooie oude gebouwen en is meer dan  een prachtige stad met ontzettend veel restaurantjes en winkeltjes.  Met een hoofd vol herinneringen en benen die de kilometers voelen  sluiten we deze geweldige fietsvakantie af. Een onvergetelijke trip  door prachtige landschappen, de gezellige momenten onder weg, en  de voldoening van elke afgelegde route blijven ons bij. Het was een  avontuur om nooit te vergeten, en een ervaring die smaakt naar toekomstige fietsavonturen.  

Aan de stilte in het vliegtuig is te merken dat een week op het zadel er  flink inhakt, hier en daar wordt stiekem een uiltje geknapt.